Skjaldbökudauði
11. janúar 2009 klukkan 23:30
Ákvað að skella hérna inn sögu sem ég setti á Facebook, svona fyrir þá sem ekki eru þar. Mjög dramatísk saga sem endaði vel. Eru það ekki einmitt bestu sögurnar?
Í eins stuttu máli og mögulegt er, þá var það þannig að dælan í búrinu virðist eitthvað hafa klikkað fyrir nokkrum dögum. í Fyrrinótt sagði ég við Magnús (yngri) að búrið væri svo ógeðslegt að við yrðum að taka dæluna og slöngurnar og þrífa það, því ef það safnast mikill skítur í búrin myndast eiturefni sem getur drepið þær. Eftir þrifin eyddum við góðum tíma í að koma dælunni af stað aftur, en ekkert gekk. Maggi eldri var þá vakinn (klukkan 2 um nóttina) til að aðstoða okkur, en kl. 3:30 gáfumst við upp og ákváðum að setja dekurprinsinn (skjaldbökuna) í stórt plastbox (þær geta verið á þurru í heilan dag) og staðsetja það undir ofni svo honum yrði ekki kalt, því það getur gert þær veikar og drepið þær. Morguninn eftir þegar ég er að vekja Viktor í skólann sé ég að hann er alveg hreyfingarlaus með hausinn að mestu inni í skelinni. Hugsaði strax með mér að hann væri dauður, sparkaði í boxið og hann haggaðist ekki.
Ósjálfrátt æpti ég upp yfir mig að hann væri dauður, Magnús rauk fram úr rúminu og Viktor fór að væla. Magnús sparkaði í boxið og ýtti í skelina á prinsinum, en hann haggaðist ekki. Viktor fór hálfvælandi í skólann eftir að við töldum honum trú um að hann væri örugglega bara sofandi og Magnús fór með grátstafinn í kverkunum inn í herbergi og tilkynnti grútsyfjaðri kærustunni að skjaldbakan væri dáin (hún hefur örugglega rúllað augunum í nokkra hringi yfir dramanu í okkur). Þegar ég kom aftur heim ýtti ég enn meira við boxinu, en prinsinn var stjarfur í sömu stellingu. Ég lagði mig smástund og rétt fyrir hádegi vakti ég Magnús og sagði honum að við skyldum fjarlægja hann áður en það færi að koma lykt. Ég náði í kassa til að setja hann í, við settumst á rúmið hans Viktors, svona við það að fara að skæla og fórum að rifja upp sögur af prinsinum. "Manstu hvað hann var lítill þegar hann kom", "manstu þegar hann gerði þetta og gerði hitt" o.s.frv. Mjög dramatísk stund.
Eftir u.þ.b. 15 mínútur af upprifjunarsögum og smá táraflóði sagði ég Magga að drífa í þessu, við gætum ekki setið skælandi á rúminu allan daginn. Hann tekur hann upp, lítur á mig og segir "hann blikkaði auganu". "Hættu þessari ímyndun og óskhyggju" sagði ég. Settu hann í kassann og förum með hann út, sjáum svo til seinna í dag hvort við hendum honum eða jörðum hann. "Hann hreyfði fótinn" sagði þá Magnús. "Hættu þessari ímyndun, það koma oft kippir í líkamann þegar dýr deyja", sagði ég, og bætti við að hann væri steindauður. Hann beygði sig niður að kassanum, en þá fannst mér ég sjá smá hreyfingu á höfðinu. "Sástu þetta" sagði Magnús. "Ég veit það ekki alveg" sagði ég, og þorði ekki að vona. Við ákváðum að fara með hann inn á bað, setja vatn í baðkarið og sjá hvað myndi gerast. Þegar við settum hann ofan í sökk hann niður án þess að hreyfa legg né lið. "Steindauður" sagði ég.
Magnús setti þá fingur fyrir framan höfuðið á honum og hreyfði fram og til baka. Við það kom smá hreyfing á hausinn og annað augað blikkaði. Það var rokið í símann til að hringja í dýralækni, sem sagði að annað hvort væri hann lasinn eða að honum hefði orðið of kalt í vistinni um nóttina. Við rukum upp, settum vel volgt vatn í plastdallinn og prinsinn ofan í. Eftir smástund var hausinn kominn út úr skelinni og hann farinn að svamla um!! Þá var rokið með dæluna í viðgerð, búrið hreinsað hátt og lágt og eftir smástund í búrinu sínu hafði krúttið tekið gleði sína á ný. Hann hins vegar ákvað að notfæra sér það hvað við gerðum honum og neitar að borða nokkuð annað en rækjur. Og hvernig getur maður sagt nei við því eftir að hafa næstum hent honum út í kuldann til þess að deyja, eða kviksett hann?!!
Í eins stuttu máli og mögulegt er, þá var það þannig að dælan í búrinu virðist eitthvað hafa klikkað fyrir nokkrum dögum. í Fyrrinótt sagði ég við Magnús (yngri) að búrið væri svo ógeðslegt að við yrðum að taka dæluna og slöngurnar og þrífa það, því ef það safnast mikill skítur í búrin myndast eiturefni sem getur drepið þær. Eftir þrifin eyddum við góðum tíma í að koma dælunni af stað aftur, en ekkert gekk. Maggi eldri var þá vakinn (klukkan 2 um nóttina) til að aðstoða okkur, en kl. 3:30 gáfumst við upp og ákváðum að setja dekurprinsinn (skjaldbökuna) í stórt plastbox (þær geta verið á þurru í heilan dag) og staðsetja það undir ofni svo honum yrði ekki kalt, því það getur gert þær veikar og drepið þær. Morguninn eftir þegar ég er að vekja Viktor í skólann sé ég að hann er alveg hreyfingarlaus með hausinn að mestu inni í skelinni. Hugsaði strax með mér að hann væri dauður, sparkaði í boxið og hann haggaðist ekki.
Ósjálfrátt æpti ég upp yfir mig að hann væri dauður, Magnús rauk fram úr rúminu og Viktor fór að væla. Magnús sparkaði í boxið og ýtti í skelina á prinsinum, en hann haggaðist ekki. Viktor fór hálfvælandi í skólann eftir að við töldum honum trú um að hann væri örugglega bara sofandi og Magnús fór með grátstafinn í kverkunum inn í herbergi og tilkynnti grútsyfjaðri kærustunni að skjaldbakan væri dáin (hún hefur örugglega rúllað augunum í nokkra hringi yfir dramanu í okkur). Þegar ég kom aftur heim ýtti ég enn meira við boxinu, en prinsinn var stjarfur í sömu stellingu. Ég lagði mig smástund og rétt fyrir hádegi vakti ég Magnús og sagði honum að við skyldum fjarlægja hann áður en það færi að koma lykt. Ég náði í kassa til að setja hann í, við settumst á rúmið hans Viktors, svona við það að fara að skæla og fórum að rifja upp sögur af prinsinum. "Manstu hvað hann var lítill þegar hann kom", "manstu þegar hann gerði þetta og gerði hitt" o.s.frv. Mjög dramatísk stund.
Eftir u.þ.b. 15 mínútur af upprifjunarsögum og smá táraflóði sagði ég Magga að drífa í þessu, við gætum ekki setið skælandi á rúminu allan daginn. Hann tekur hann upp, lítur á mig og segir "hann blikkaði auganu". "Hættu þessari ímyndun og óskhyggju" sagði ég. Settu hann í kassann og förum með hann út, sjáum svo til seinna í dag hvort við hendum honum eða jörðum hann. "Hann hreyfði fótinn" sagði þá Magnús. "Hættu þessari ímyndun, það koma oft kippir í líkamann þegar dýr deyja", sagði ég, og bætti við að hann væri steindauður. Hann beygði sig niður að kassanum, en þá fannst mér ég sjá smá hreyfingu á höfðinu. "Sástu þetta" sagði Magnús. "Ég veit það ekki alveg" sagði ég, og þorði ekki að vona. Við ákváðum að fara með hann inn á bað, setja vatn í baðkarið og sjá hvað myndi gerast. Þegar við settum hann ofan í sökk hann niður án þess að hreyfa legg né lið. "Steindauður" sagði ég.
Magnús setti þá fingur fyrir framan höfuðið á honum og hreyfði fram og til baka. Við það kom smá hreyfing á hausinn og annað augað blikkaði. Það var rokið í símann til að hringja í dýralækni, sem sagði að annað hvort væri hann lasinn eða að honum hefði orðið of kalt í vistinni um nóttina. Við rukum upp, settum vel volgt vatn í plastdallinn og prinsinn ofan í. Eftir smástund var hausinn kominn út úr skelinni og hann farinn að svamla um!! Þá var rokið með dæluna í viðgerð, búrið hreinsað hátt og lágt og eftir smástund í búrinu sínu hafði krúttið tekið gleði sína á ný. Hann hins vegar ákvað að notfæra sér það hvað við gerðum honum og neitar að borða nokkuð annað en rækjur. Og hvernig getur maður sagt nei við því eftir að hafa næstum hent honum út í kuldann til þess að deyja, eða kviksett hann?!!
Miss Marvellous