Þá er Viktor farinn til Íslands og kominn alla leið til Akureyrar. Við fórum með hann til Manchester í fyrradag, þar sem við hittum Kollu í risastóru molli og eyddum með henni tímanum þar til tími var kominn til að fara á flugvöllinn. Hún fór svo með Viktor á flugvöllinn í Reykjavík í gær og hann flaug einn til Akureyrar, sem ég held að honum hafi þótt mikið sport. Diddi og Maggi tóku  á móti honum, og það hafa áreiðanlega orðið miklir fagnaðarfundir þegar þeir bræður hittust. Ég setti inn nokkrar myndir af flugvellinum í Manchester, þær eru hérna til hægri undir "Myndir" og "Heimferð". Þar er ein mynd af Kollu og nokkrar af Viktori.

Ég átti erfiða nótt. Nei nei, ég grét ekki af söknuði til Viktors. Hins vegar, þegar ég var við það að detta inn í draumalandið, heyrði ég í viðbjóðslegri flugu við eyrað á mér. Ég vissi strax um hvers konar kvikindi væri að ræða og spratt upp eins og eldibrandur. Kveikti ljósið og sá þá að kvikindið var á horninu á koddaverinu mínu. Þar sem þær eru eldsnöggar, vissi ég að ég næði ekki að berja með einhverju í hana svo ég greip glas sem var á náttborðinu mínu og skellti yfir hana, þannig að hún var föst á milli koddans og glassins.

En nú voru góð ráð dýr. Hvað átti ég nú að gera? Standa og halda glasinu þar til kvikindið myndi kafna? Nei, það tæki sennilega sólarhring, í það minnsta. Ekki gat ég tekið glasið frá því þá slyppi kvikindið. Ég beið því þar til hún var hætt að berjast um á hæl og hnakka og settist á koddann, þá þrýsti ég henni á milli koddans og glassins og murkaði úr henni lífið. Náði svo í pappír, tók hræið og henti í klósettið, skipti um koddaver og lagðist niður sæl og glöð með sjálfstæði mitt. Ég hefði nefnilega getað vakið Magga, en ákvað að leyfa greyinu að sofa. Eða sko......ég vissi eiginlega að ef hann færi að reyna að ná flugunni, eins klaufalegur og hann getur verið, og svefndrukkinn í þokkabót, þá næðist kvikindið aldrei og ég myndi ekki sofa dúr! Sennilega hefði ég í ofanálag setið uppi með slasaðan mann.

Ég var alveg að festa blund þegar ég heyri lágvært suð sem nálgast óðum. Mín fyrsta hugsun var sú hvort flugur gætu gengið aftur, og ef svo væri, þá ætti ég ekki sælustundir framundan! Ég rís upp og kveiki ljósið, leita í rúminu, á veggjunum, í loftunum, í gardínunum og alls staðar, en fann ekkert kvikindi. Ég fór því að sofa, handviss um að kvikindið hefði farið niður. Það fyrsta sem ég sá þegar ég kom fram í morgun var bölvað kvikindið, inni í eldhúsi. Þar sem það var frekar stórt, og þau frekar snögg eins og ég sagði, þá byrjaði ég að velta fyrir mér hvaða aðferð væri best til að stúta því. Fyrir valinu varð hin sívinsæla ryksuguaðferð. Hún var sem sagt sogin upp í ryksuguna og þar horfði ég á hana engjast þar til yfir lauk.

Ég vona að vinir þeirra séu búnir að átta sig á að þeir sem hingað slæðast hafa ekki átt afturkvæmt og forðist húsið eins og heitan eldinn héðan af!! Þegar ég settist svo inn í stofu í morgun til að borða morgunmatinn minn, var á sveimi fyrir utan stofugluggann drekafluga, á stærð við sæmilegasta fugl! Ég hraðaði mér upp og lokaði gluggum, því hvað hefði ég gert ef slíkt kvikindi hefði slæðst hingað inn? Ég hefði sennilega ekki átt afturkvæmt úr himnaríki.......eða helvíti, ef út í það er farið

Cheers

Miss M.

Ég get svo svarið það! Það rignir eldi og brennisteini hérna, og hefur gert það síðustu 3 vikur eða svo. Ekki nóg með það, heldur er verið að spá þessu næstu 2-3 vikurnar! Crap! Ég ætla að fara að dæmi hennar Sunnu minnar í Peterborough, heimta endurgreiðslu fyrir flutningana og flytja til Spánar! 

Ég er að baka fyrir morgundaginn. Sunna, Óli og grísirnir þeirra ætla að koma í síðbúna afmælisveislu hjá Viktori. Ég á bara ekki til orð yfir dugnaðinn í mér, eins leiðinlegt og mér finnst nú að baka. Hér verður boðið upp á tvo brauðrétti, tvær marengstertur, súkkulaðikökur og einhverja rosalega fína rúllutertu sem ég fékk uppskrift að í blaði hérna. Hún er með rjóma og hindberjum á milli og verður vonandi jafn falleg hjá mér og hún er í blaðinu.

Í dag fórum við á "Fun Day" í skólanum hans Viktors. Krakkarnir voru að selja ýmsar vörur og bjóða upp á alls kyns leiki eins og eru í tívolíum, reyna að hitta ofan í krukkur með borðtenniskúlum og vinna þannig það sem í krukkunni var, og ýmislegt svoleiðis. Skólinn átti 40 ára afmæli í dag og var þetta í tilefni þess.
Viktor fékk umsagnirnar fyrir veturinn í gær og voru þær mjög góðar. Hér eru ekki gefnar einkunnir eins og heima, heldur bara umsögn og talað um hvað mætti betur fara og hvað þarf að æfa betur, hvað gengur best í hverju fagi og hvað er lakast. Við vorum mjög ánægð með umsagnirnar.

Það er svo frábært hvað börn eru fljót að tileinka sér nýja hluti. Þegar við komum hingað í haust, talaði Viktor auðvitað enga ensku. Frá fyrsta skóladegi þurfti hann að vera einn, þ.e. við máttum alls ekki koma með honum, ekki einu sinni bíða eftir að hann kæmi í frímínútur til að vera með honum. Hann gat ekki einu sinni sagt að hann þyrfti á klósettið og hann vissi ekkert hvar neitt var! Hann var rosalega heppinn, því krakkarnir í bekknum hafa verið frábær við hann og leitt hann í gegnum allt sem hann hefur þurft að læra á. Ég var einhvern tíma búin að segja ykkur frá kvenskörungunum tveimur sem tóku hann upp á sína arma, og ekki bara hjálpuðu honum, heldur skipuðu honum fyrir og réðu því jafnvel hvaða liti hann notaði þegar hann var að lita

Ég man ekki hvort ég sagði ykkur frá því, en einu sinni gleymdi Viktor nestistöskunni sinni í skólanum þegar hann fór heim. Það kom ekki að sök því daginn eftir var hann í heitum mat í hádeginu. Þegar kom að hádegi kom annar kvenskörungurinn, skipaði honum að koma með sér, og greip nestistöskuna hans. Hann eltir hana í matsalinn, sest niður og tekur upp úr töskunni brauðskorpu frá deginum áður. Það var allt og sumt sem í töskunni var, en hann byrjar að narta í þetta greyið. Honum til mikillar gleði kemur starfsstúlka úr eldhúsinu og segir honum að hann sé skráður í mat þann daginn! En hann hefur sennilega ekki þorað að segja margt við litla hexið, sem ætlaði þó aðeins að vera góð við hann

Í dag hins vegar þarf hann ekkert á þessum skörungum að halda. Þær eru hættar að velja fyrir hann liti og skipa honum fyrir. En þrátt fyrir að þær hafi verið pirrandi á stundum (að hans sögn), þá hafa þær sennilega ansi oft bjargað honum, og eiga hrós skilið fyrir eljuna  

Það er alveg frábært þegar Viktor er að segja okkur heljarinnar sögur, t.d. úr Biblíusögunum eða frá Egyptalandi til forna, og hann segir hvert einasta smáatriði og veit allt um atburði. Þetta lærir hann um í skólanum, og þetta sýnir okkur hvað hann er farinn að skilja mikið. Við sáum líka í dag hvað hann er orðinn sjálfsöruggur innan um krakkana og kennarana, hann stríðir þeim og fíflast, spjallar og heilsar á alla kanta

Jæja, verð að hlaupa og taka kökuna úr ofninum. Ekki ber ég á borð brenndar tertur

Cheers

Miss M.

Jæja, þá er síðasti gesturinn (í bili alla vega) farinn. Eins og venjulega var gaman að hafa gesti, og við Sunna skemmtum okkur konunglega, enda alveg einstaklega fyndnar og skemmtilegar manneskjur þar á ferð.

En lífið er ekki leikur einn, og fórum við ekki varhluta af því. Við urðum fyrir alveg einstaklega óskemmtilegri lífsreynslu í bænum einn daginn, þegar froðufellandi dúfa með tryllingsglampa í augunum kom æðandi á móti okkur! Eins og gefur að skilja urðum við svona "frekar" skelkaðar og hlupum af stað með óða dúfuna á eftir okkur! Ég hef alltaf sagt að þetta séu stórhættuleg kvikindi!! Við náðum þó með naumindum að smeygja okkur inn í verslun (að sjálfsögðu fatabúð) og gleymdum okkur þar í þónokkurn tíma.

Tveimur dögum seinna erum við á leið í bæinn með strætó. Fyrir framan okkur sitja tveir menn sitthvoru megin við ganginn (með töskur í fanginu) og einn fyrir aftan okkur. Þeir báru það með sér að vera frá Austurlöndum, sennilega einhverju "handklæðahausaríki" eins og sumir kjósa að kalla þau. Við fyrstu sýn virtist ekkert óeðlilegt, en þegar líða tók á ferðina fór þessi sem sat fyrir aftan okkur að tala við þann sem sat fyrir framan okkur, hinum megin við ganginn. Ég hugsaði með mér að það væri pínu spes að þeir sætu ekki saman fyrst þeir þekktust og voru að spjalla. Þeir sögðu þó ekki margt og hættu að tala eftir smástund. Sá sem sat fyrir framan okkur, okkar megin horfði út um gluggann allan tímann.

Þegar við nálgumst miðbæinn sé ég þó að hann byrjar að gjóa augunum á þann sem var hinum megin við ganginn, segir svo eitthvað við hann og fer aftur að horfa út um gluggann. Það var á þessari stundu sem ég varð sannfærð um að þetta væru hryðjuverkamenn sem ætluðu sér að sprengja vagninn í loft upp! Ég fór að ókyrrast, lét mig hafa það að sitja áfram, en fylgdist vel með þeim. Þegar í miðbæinn er komið sé ég að sá fyrir framan okkur leit á þann hinum megin við ganginn, og kinkaði kolli til hans!! Ég sagði við Sunnu: "Sunna, við förum út hér", en við ætluðum ekki út fyrr en á næstu stöð.

Við stóðum upp, en þegar vagninn hægði á sér stóðu þeir allir þrír upp og voru augljóslega á förum. Við settumst því aftur til að fara með vagninum aðeins lengra (frekar hallærislegt ). En eins og þið sjáið, þá lentum við næstum því í hryðjuverkaárás!!

Þetta er skýrt dæmi um það hvernig hroðaverk eins og þau sem gengu yfir um síðustu helgi, koma inn vantrausti og tortryggni fólks gagnvart þeim sem koma frá Múslimalöndum. Maður ætti að skammast sín, en svona er þetta bara, því miður. Hins vegar fer ég ekki ofan af því, að háttsemi þessara manna í vagninum var mjög einkennileg og vel til þess fallin að vekja grunsemdir

Nú tekur við mikill annatími hjá mér við ritgerðarvinnu. Um næstu helgi ætlum við samt að fá gesti (innlenda ;) )og halda lítið síðbúið afmælisboð fyrir Viktor. Magnús er að fara til Íslands á mánudaginn, og ætlar að vera í mánuð, en Viktor ætlar heim í lok mánaðarins og koma með Magga heim. Hann er ekki búinn í skólanum fyrr en 20.júlí, svo hann kemst ekki fyrr. Það verður verulega skrýtið að hafa hvorugan heima. Ætli við verðum ekki bara eins og vængbrotnir fuglar (vonandi ekki dúfur samt)

Miss M.

Þá er Sandra frænka farin heim og Sunna frænka komin í staðinn. Við tvær fórum í bæinn í gær, eftir að hafa farið í skólann hans Viktors að horfa á leikrit hjá bekknum hans. Sunna verslaði reiðinnar býsn, þar á meðal fjögur skópör! Og það ekkert smá flotta skó, flottasta par af stígvélum sem ég hef séð, æðislega bleika hælaskó, strigaskó og geggjaða, fjólubláa lága skó með frekar stórum steinum ofan á. Hljómar ekkert æði, en er hrikalega flott!! Í gærkvöldi fórum við svo öll og borðuðum á Friday´s.

Í dag fórum við og versluðum í matvörubúð, en eftir það höfum við setið heima í myrkrinu og rigningunni og horft og hlustað á fréttir af hryðjuverkaógnum sem hófust í London í gær og héldu áfram í dag í Glasgow. Búist er við frekari hryðjuverkum um allt land og er fólk varað við að vera á ferli að óþörfu í miðbæjum og á lestarstöðvum. Það fer um mann óhugur af þessum fréttum, enda aldrei að vita hvar ráðist verður til atlögu næst. Hættan á frekari hryðjuverkum er metin mjög mikil þessa stundina, en vonum það besta  Þetta bætist við ógnirnar af flóðunum sem þegar hafa orðið fjórum að bana og um helgina er jafnvel búist við enn meiri flóðum. Götur bæja og borga sem fóru hvað verst út úr vatnsviðrinu, eru enn á floti, vatn nær langt upp á hús sums staðar og bílar eru á bólakafi. Björgunaraðgerðirnar eru þær mestu í sögu Bretlands á friðartímum.

Við Sunna erum búnar að skrá okkur í pílukastskeppni sem fram fer hér á morgun. Við erum sem sagt keppnislið og köllum okkur "The Terminators". Erum búnar að redda okkur búningum og erum að reyna að smala saman hóp í klapplið  Búningarnir eru gylltir spandexgallar, há rauð stígvél og rauð hárbönd í stíl. Spenningurinn er gríðarlegur og vonumst við til að þegar keppni lýkur, að við náum í lokin á krikketleiknum sem fer hér fram á morgun. Því miður getum við ekki séð hann allan, vegna pílukastsins.

Var að setja inn myndir frá afmælisdegi Viktors og af leikritinu í gær.

Until next

Miss M.

Þennan dag fyrir 8 árum, á sama tíma og ég skrifa þessa færslu, vorum við Maggi stödd á Fjórðungssjúkrahúsinu á Akureyri og biðum spennt komu lítillar veru, sem hafði hreiðrað um sig innan í mér. Þessi dagur byrjaði mjög skemmtilega, en um kl. 5 um morguninn vaknaði ég með verki og var þess fullviss að um hríðir væri að ræða. Ég mældi tímann á milli verkjanna, sem var um 9 mínútur, vakti Magga og sagði honum hvað væri að gerast, en hann skyldi bara fara að sofa aftur, því ekkert myndi gerast strax. Á þeirri stundu held ég að Maggi hafi farið að velta fyrir sér hvort eitthvað amaði að mér í höfðinu, en þetta var bara byrjunin  Hann leit á mig með miklum hneykslunarsvip og spurði mig hvort ég héldi virkilega að hann gæti bara snúið sér á hina hliðina og farið að hrjóta! Ég sagði honum endilega að reyna það, því klukkan 7 myndi ég reka hann a fætur til að fara í bakarí fyrir mig og kaupa eitthvað gott að borða, og kókoskúlu!! Aumingja Maggi, hann hefur sennilega haldið að ég hafi misst vitið við að fá hríðir. Og ég sem hélt hann hefði vanist mikilli geðveiki frá því meðgangan hófst, en þá stóð hann í því að þurfa að skipta á rúminu daglega og fara á hverri nóttu með sængina mína út til að viðra hana. Mér fannst hún alltaf vera full af ryki og skít. En þetta var þó bara meðan ógleðin var viðvarandi

En aftur að deginum mikla. Klukkan 7 var Maggi sendur með harðri hendi út í bakarí, þrátt fyrir mótmæli sem kæfð voru í fæðingu, en hann hélt greyið, að barnið gæti bara runnið út þá og þegar.
Ég borðaði góðgætið úr bakaríinu og tilkynnti Magga svo að ég væri að fara í sturtu!!! Á þeirri stundu hélt ég að hann myndi missa vitið!! Ég fór í sturtu, blés á mér hárið, málaði mig aðeins og gerði mig fína. Á meðan stikaði Maggi um gólf, á milli þess sem hann tvísteig fyrir framan mig

Þegar sturtu og snyrtingu var lokið fékk ég mér að borða í rólegheitum. Að því loknu fór ég að hafa mig til fyrir spítalaferð, en mundi skyndilega eftir nokkrum atriðum sem Maggi þyrfti að ganga frá meðan ég væri ekki heima og fór í að skrifa það niður fyrir hann. Svo mundi ég eftir að ég lofaði mömmu að hringja og láta hana vita þegar ég væri að fara upp á spítala. Þegar símtalinu lauk mundi ég eftir að ég lofaði líka Erlu að hringja í hana!! Á þessum tímapunkti var Maggi orðinn náfölur, æstur og stikaði um gólf eins og dýr í búri
Við vorum komin upp á fæðingardeild um níuleytið, og þá varð ljóst hversu tilgangslaust stressið og lætin voru í Magga greyinu, því það var voða lítið að gerast og ribbaldinn fæddist ekki fyrr en klukkan 19:45 um kvöldið
Hann var að sjálfsögðu fallegasta barnið á deildinni, stærsta og duglegasta. Ekki að spyrja að því!
Í dag er þessi fallegi ribbaldi orðinn 8 ára. Dagurinn var tekinn snemma því það þurfti að opna nokkur stykki gjafir.
Maggi tók sig til og bakaði amerískar pönnukökur handa okkur sem við borðuðum með Maple sýrópi, beikoni og berjum. Ég er búin að baka uppáhalds kökuna hans Viktors sem verður borðuð í kvöld, þegar við erum búin að fara í keilu og út að borða.

Miss M.