Þá er Viktor farinn til Íslands og kominn alla leið til Akureyrar. Við fórum með hann til Manchester í fyrradag, þar sem við hittum Kollu í risastóru molli og eyddum með henni tímanum þar til tími var kominn til að fara á flugvöllinn. Hún fór svo með Viktor á flugvöllinn í Reykjavík í gær og hann flaug einn til Akureyrar, sem ég held að honum hafi þótt mikið sport. Diddi og Maggi tóku  á móti honum, og það hafa áreiðanlega orðið miklir fagnaðarfundir þegar þeir bræður hittust. Ég setti inn nokkrar myndir af flugvellinum í Manchester, þær eru hérna til hægri undir "Myndir" og "Heimferð". Þar er ein mynd af Kollu og nokkrar af Viktori.

Ég átti erfiða nótt. Nei nei, ég grét ekki af söknuði til Viktors. Hins vegar, þegar ég var við það að detta inn í draumalandið, heyrði ég í viðbjóðslegri flugu við eyrað á mér. Ég vissi strax um hvers konar kvikindi væri að ræða og spratt upp eins og eldibrandur. Kveikti ljósið og sá þá að kvikindið var á horninu á koddaverinu mínu. Þar sem þær eru eldsnöggar, vissi ég að ég næði ekki að berja með einhverju í hana svo ég greip glas sem var á náttborðinu mínu og skellti yfir hana, þannig að hún var föst á milli koddans og glassins.

En nú voru góð ráð dýr. Hvað átti ég nú að gera? Standa og halda glasinu þar til kvikindið myndi kafna? Nei, það tæki sennilega sólarhring, í það minnsta. Ekki gat ég tekið glasið frá því þá slyppi kvikindið. Ég beið því þar til hún var hætt að berjast um á hæl og hnakka og settist á koddann, þá þrýsti ég henni á milli koddans og glassins og murkaði úr henni lífið. Náði svo í pappír, tók hræið og henti í klósettið, skipti um koddaver og lagðist niður sæl og glöð með sjálfstæði mitt. Ég hefði nefnilega getað vakið Magga, en ákvað að leyfa greyinu að sofa. Eða sko......ég vissi eiginlega að ef hann færi að reyna að ná flugunni, eins klaufalegur og hann getur verið, og svefndrukkinn í þokkabót, þá næðist kvikindið aldrei og ég myndi ekki sofa dúr! Sennilega hefði ég í ofanálag setið uppi með slasaðan mann.

Ég var alveg að festa blund þegar ég heyri lágvært suð sem nálgast óðum. Mín fyrsta hugsun var sú hvort flugur gætu gengið aftur, og ef svo væri, þá ætti ég ekki sælustundir framundan! Ég rís upp og kveiki ljósið, leita í rúminu, á veggjunum, í loftunum, í gardínunum og alls staðar, en fann ekkert kvikindi. Ég fór því að sofa, handviss um að kvikindið hefði farið niður. Það fyrsta sem ég sá þegar ég kom fram í morgun var bölvað kvikindið, inni í eldhúsi. Þar sem það var frekar stórt, og þau frekar snögg eins og ég sagði, þá byrjaði ég að velta fyrir mér hvaða aðferð væri best til að stúta því. Fyrir valinu varð hin sívinsæla ryksuguaðferð. Hún var sem sagt sogin upp í ryksuguna og þar horfði ég á hana engjast þar til yfir lauk.

Ég vona að vinir þeirra séu búnir að átta sig á að þeir sem hingað slæðast hafa ekki átt afturkvæmt og forðist húsið eins og heitan eldinn héðan af!! Þegar ég settist svo inn í stofu í morgun til að borða morgunmatinn minn, var á sveimi fyrir utan stofugluggann drekafluga, á stærð við sæmilegasta fugl! Ég hraðaði mér upp og lokaði gluggum, því hvað hefði ég gert ef slíkt kvikindi hefði slæðst hingað inn? Ég hefði sennilega ekki átt afturkvæmt úr himnaríki.......eða helvíti, ef út í það er farið

Cheers

Miss M.